Z okazji setnych urodzin Stanisława Milera, jubilata odwiedziła prezydent Gliwic Katarzyna Kuczyńska-Budka, składając mu serdeczne życzenia, w których na pierwszy plan wysuwały się te dotyczące zdrowia.
Przy okazji Urząd Miasta pokusił się o sporządzenie dokładnego życiorysu pana Stanisława, w którym wiele śląskich rodzin mogłoby odnaleźć wspólne punkty.
Dzieciństwo w Hajdukach Wielkich, Nowym Bytomiu i Trzyńcu na Zaolziu
Stanisław Miler urodził się 5 maja 1926 r. w Hajdukach Wielkich (obecnie część Chorzowa) w rodzinie Jadwigi z domu Kampa oraz Piotra Müllera. Państwo Müller pobrali się w 1924 r., dwa lata później na świat przyszedł mały Staś. W 1929 r. rodzina zamieszkała w Nowym Bytomiu (dziś dzielnica Rudy Śląskiej), gdzie pan Piotr podjął pracę w hucie „Pokój” na stanowisku technika hutniczego.
Gdy Staś miał 7 lat, na świat przyszła jego siostra Krysia. W tym czasie uczęszczał do szkoły, aż do 1939 r., gdy rodzina przeniosła się do Trzyńca na Zaolziu – ojciec podjął tam pracę w hucie „Trzyniec”, a Stanisław rozpoczął edukację w Szkole Wydziałowej.
Wybuch wojny zastał małego Stasia z mamą i siostrą podczas wakacji w Koszarawie. Uciekli przez Kraków na Śląsk, gdzie w domu babci przeczekali najgorsze.
Tymczasem ojciec Stasia we wrześniu 1939 r. został szefem kampanii „Trzyniec”, zmobilizowano go do 202. pułku piechoty w 21 Dywizji Piechoty Górskiej w stopniu „starszy wachmistrz”. Po przegranej kampanii wrześniowej jako były powstaniec śląski nie mógł liczyć na to, że będzie traktowany jako jeniec wojenny, więc wybrał rosyjską niewolę. Stamtąd trafił do armii generała Andersa. Zmarł w 1943 r. – został pochowany na wojskowym cmentarzu w Ramli w Palestynie.
Dezerter z Wehrmachtu
W tym czasie rodzina utrzymywała się z emerytury dziadka, ale młody Stanisław imał się różnych drobnych zajęć, by wesprzeć bliskich, pracował w firmie Siemens, gdzie uczył się na elektromechanika, później został powołany do Wehrmachtu. Po przeszkoleniu trafił do Norwegii, gdzie zdobywał fach radiotelegrafisty.
W 1944 r. został przerzucony do Polski w okolice Warki. W trakcie ofensywy zdezerterował i z pomocą ludzi dotarł do Katowic.
Podjął pracę w Zakładzie Napraw Maszyn Elektrycznych. Następnie został oddelegowany do Technikum Chemicznego w Gliwicach.
Od 1955 r. pracował w Zjednoczeniu Przemysłu Tworzyw Sztucznych „ERG” w Gliwicach, był też m.in. zastępcą dyrektora w późniejszym Chemiplaście. Za wybitne osiągnięcia i za zasługi dla Państwa został uhonorowany Orderem Odrodzenia Polski, Polonia Restituta, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi.
Pan Stanisław ożenił się w 1955 r., urodziło mu się dwoje dzieci. Doczekał się też dwojga wnucząt i dwóch prawnucząt. Z żoną Blandyną są razem do dzisiaj.
W Gliwicach mieszka z rodziną od 1960 r. Wolny czas lubi spędzać oglądając telewizję, szczególnie mecze i wydarzenia sportowe.
Na zakończenie urodzinowej wizyty pan Stanisław powiedział, że „świat byłby dużo lepszy, gdyby rządziły same kobiety”.
Stulatkowie w województwie śląskim
Świadczenia honorowe z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w całej Polsce otrzymywało (dane na połowę 2025 r.) ponad 3,8 tys. osób, które mają 100 i więcej lat.
W 2018 roku ta liczba była o połowę mniejsza - wówczas takie świadczenia otrzymywało 1,9 tys. osób. Liczba stulatków wzrosła m.in. w województwie śląskim. Świadczenie honorowe z ZUS otrzymuje tu 413 osób, podczas gdy w 2020 r., było to 248 seniorów.
- Każda osoba, która obchodzi setne urodziny, może otrzymać honorowe świadczenie pieniężne. Raz przyznane - ZUS wypłaca je co miesiąc. Aktualna wysokość świadczenia honorowego, dla osób który ukończyły sto lat, wynosi 6 589,67 zł brutto. Świadczenie wypłacane jest w jednakowej kwocie dla wszystkich, niezależnie kiedy senior obchodził swoje setny urodziny, czyli dla tych co mają obecnie ukończone 100 lat, ale też dla tych, którzy na swoim torcie urodzinowym mieli liczbę 101, 102 czy większą – wyjaśnia Beata Kopczyńska, regionalna rzeczniczka prasowa ZUS w województwie śląskim.
Województwo śląskie jest drugim po mazowieckim (ponad 620 osób), gdzie liczba stulatków w statystykach ZUS jest najwyższa. Najmniej – wypłacanych świadczeń honorowych z ZUS jest w woj. opolskim (75) i lubuskim (76).
