Maciej Kot (1974-2023)
Urodził się w Dąbrowie Górniczej. Ukończył historię na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach, następnie studiował malarstwo w murach krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 2000 roku ozdobił ściany jednego z warszawskich szpitali. Od tego momentu jeździł po całej Polsce, malując wnętrza oddziałów pediatrycznych i klinik dziecięcych.
Maciek dobrze zaczął: nabył wiedzę, jakiej młody człowiek nie mógł mieć, od ludzi doświadczonych, którzy wiedzą, że naprawdę kolor leczy. A potem poszedł jak burza.
Tak o dąbrowskim artyście mówiła Jolanta Kwaśniewska w jednym z archiwalnych odcinków dzień dobry TVN, wyemitowanym w 2010 roku - kiedy Maciej Kot ukończył dekorowanie ścian setnego szpitala.
Mirosław Słomczyński (1934-2019)
Dziennikarz sportowy i publicysta, urodził się w Siewierzu. W 1955 roku został absolwentem Wydziału Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Po studiach wrócił w rodzinne strony. Publikował w Dzienniku Zachodnim i Wieczorze, następnie pracował w katowickim oddziale Telewizji Polskiej. Zasłynął z programu Zajechał wóz do…, gdzie prezentował kulturę i tradycję miejscowości położonych na obszarze Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego. Pierwszy odcinek programu zrealizowano w rodzinnym mieście Słomczyńskiego. Zajechał wóz do… był jednym z ponad dwustu telewizyjnych programów publicystycznych Słomczyńskiego. O jednym informowała Trybuna Robotnicza w wydaniu z czerwca 1967 roku. W tych dniach Telewizja Doniecka nadała 30-minutowy program filmowo-studyjny, poświęcony życiu i pracy mieszkańców województwa katowickiego. W audycji wzięli udział przebywający w Związku Radzieckim reporterzy Ośrodka Telewizyjnego w Katowicach - Mirosław Słomczyński i Mieczysław Chudzik.
Poza pracą dziennikarza sportowego i publicysty, miał w swoim życiorysie też mniej chwalebne epizody - pełnił np. funkcję zastępcy kierownika Wydziału Ideologicznego Komitetu Wojewódzkiego PZPR. W ostatnich latach Rzeczpospolitej Ludowej obejmował stanowisko redaktora naczelnego TVP Katowice.
Stanisław Bocianowski (1909-1996)
Urodził się na terenie dzisiejszej Ukrainy. Przyjechał do Polski w wieku 9 lat, po zakończeniu I wojny światowej. Mając 16 lat rozpoczął praktykę zegarmistrzowsko-optyczną w Dąbrowie Górniczej. Jako zegarmistrz pracował w okresie międzywojnia, w czasach II wojny światowej i za Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. W 1975 roku został przewodniczącym Branżowej Komisji Optyków. Kolekcjonował książki, medale, nuty, meble i obrazy. Pasjonat muzyki klasycznej, w szczególności twórczości Fryderyka Chopina: obejmował stanowisko prezesa Dąbrowskiego Towarzystwa Muzycznego, korespondował z Muzeum Chopina w Valdemosie na Majorce, był również członkiem warszawskiego Towarzystwa im. Fryderyka Chopina.
W swoim domu, znajdującym się przy Konopnickiej, założył prywatne muzeum poświęcone Chopinowi i Dąbrowie Górniczej. Dom Pamiątek Przeszłości, bo taką nazwę nosiła galeria, został uroczyście otwarty 17 października 1982 roku.
Irena Netto (1899-1992)
Urodzona w Dąbrowie Górniczej aktorka teatralna, która w wieku 21 lat zadebiutowała na deskach Teatru Dramatycznego w Śnie nocy letniej. Związana z toruńskim Teatrem Miejskim, warszawską sceną Reduty i Teatrem Polskim w Katowicach (bo pod taką nazwą funkcjonował w okresie międzywojennym Teatr Śląski). Prezenterka polskiego radia. W latach 1939-1945 podejmowała się różnych zajęć: od prowadzenia tajnych kompletów, przez pracę w fabryce kostek bulionowych, kończąc na organizowaniu tajnych występów artystycznych.
Po wojnie wróciła do aktorstwa. Rok 1945 spędziła w Poznaniu, kolejne cztery sezony na deskach wrocławskiego Teatru Dramatycznego, następnie wróciła do Warszawy. W 1953 roku zadebiutowała jako aktorka filmowa. Do przejścia na emeryturę w 1969 roku zagrała w 35 produkcjach. Zmarła w wieku 93 lat w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie.
Adam Marceli Piwowar (1874-1939)
Pierwszy prezydent Dąbrowy Górniczej, wybierany na to stanowisko trzykrotnie. W 1896 roku ukończył dąbrowską Szkołę Górniczą i wyjechał do Niemiec z zamiarem rozpoczęcia studiów z mechaniki. Nie wiadomo, czy rozpoczął wybrany kierunek. Wiadomo jednak, że na jednej z pieszych wędrówek w Alpach spotkał profesora geologii Uniwersytetu w Zurychu, u którego następnie był asystentem. Ukończył studia w 1902 roku z tytułem doktora.
Po powrocie do Dąbrowy w 1903 roku został aresztowany i przewieziony do Piotrkowa. Przez półtora roku siedział na Pawiaku i w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej, następnie zesłany do Archangielska. W tym okresie, za pozwoleniem władz carskich, odbył podróż na Nową Ziemię, czyli należące do Rosji wyspy na Ocenia Arktycznym.
Do Dąbrowy, tym razem na dobre, wrócił w 1905 roku. Na terenie Zagłębia Dąbrowskiego i Krakowskiego odkrył pokłady węgla kamiennego, ołowiu, cynku, rud żelaza i innych surowców, który przyczyniały się w następnych latach do wzbogacenia tych, którzy akurat byli u władzy. W latach 1917 -1923 prezydent Dąbrowy Górniczej. Ceniony jako pedagog: od 1919 roku uczył geologii i mineralogii w Państwowej Szkole Górniczej i Hutniczej im. Stanisława Staszica w Dąbrowie Górniczej, którą jako prezydent reaktywował po zakończeniu I wojny światowej.
Źródła: rozmowy i materiały Macieja Gadaczka, Prezydenci i przewodniczący Dąbrowy Górniczej 1916 -2001 (Łęczek. I), dawnadabrowa.pl, Wspomnienie Mirosława Słomczyńskiego (redakcja siewierz.pl), dabrowa-gornicza.pl, Trybuna Robotnicza (1967).
Serdeczne podziękowania dla pana Macieja Gadaczka za pomoc merytoryczną w przygotowaniu artykułu.
Może Cię zainteresować:
Łukasz Litewka. W tym roku pożegnaliśmy polityka, przy którym na chwilę zamilkły podziały
Może Cię zainteresować:
Co dzieje się w Zagłębiowskiej Mediatece w Sosnowcu - kulturalny listopad dla dzieci i dorosłych
Może Cię zainteresować:
