Hugo Naglo urodził się 24 lipca 1836 roku jako syn Moritza Naglo, dyrektora Huty Laura (Laurahütte) w dzisiejszych Siemianowicach Śląskich. Wysoki status rodziny pozwolił mu na naukę w najlepszych ówczesnych szkołach na Śląsku, w tym w prestiżowym Królewskim Gimnazjum Fryderyka we Wrocławiu.
Warto wspomnieć o jego młodszym bracie, Emilu – inżynierze elektryku i przemysłowcu, który w Berlinie rozpoczął produkcję pierwszych urządzeń telefonicznych. Emil odpowiadał za elektryfikację Blankenburga oraz budowę elektrycznej kolei okrężnej na Berlińską Wystawę Handlową w 1896 roku.
Hugo związał życie z wojskiem
Kariera zawodowa Hugona rozpoczęła się od wstąpienia do armii pruskiej. 26 września 1853 roku został strzelcem w 19. Pułku Piechoty. Szybko piął się po szczeblach hierarchii: już 1 kwietnia 1854 roku został kapralem, a 9 lutego 1856 roku otrzymał stopień podporucznika. Jesienią 1859 roku oddelegowano go do 3. Pułku Gwardii Landwehry. 8 stycznia 1860 roku, Hugo poślubił Harriet Carr.
Dalsza służba przyniosła mu awans na porucznika (23 lipca 1861 r.), a w czerwcu 1865 roku został skierowany do Koblencji, gdzie pełnił funkcję zastępcy majora garnizonu. Kolejne szczeble kariery zawdzięczał doświadczeniu na polach bitew. Podczas wojny austriacko-pruskiej (tzw. wojny siedmiotygodniowej) dowodził kompanią w batalionie rezerwowym. Po zakończeniu konfliktu, 13 grudnia 1866 roku, powrócił do 19. Pułku Piechoty w stopniu kapitana.
W trakcie wojny francusko-pruskiej brał udział w oblężeniach Metzu oraz Péronne. Walczył pod Noisseville i Saint-Quentin, a także w starciach pod Chieulles, Rupigny, Les Tapes, Belleveu, Woippy i Maizières. Za męstwo został odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy (wrzesień 1870 r.) oraz I klasy (kwiecień 1871 r.).
Od strzelca do generała
Po zwycięstwie nad Francją kontynuował karierę w sztabach i dowództwach. W 1877 roku awansował na majora, a siedem lat później otrzymał stopień podpułkownika. W kwietniu 1888 roku został pułkownikiem i objął dowództwo nad 70. Pułkiem Piechoty. Szczyt kariery osiągnął 14 października 1890 roku, kiedy to mianowano go generałem majorem i dowódcą 42. Brygady Piechoty. Rok później został uhonorowany Orderem Czerwonego Orła II klasy z Liśćmi Dębu.
Hugo Naglo zmarł 19 kwietnia 1892 roku we Frankfurcie nad Menem, pozostając jedną z najbardziej zasłużonych postaci wywodzących się z XIX-wiecznej Królewskiej Huty.
Warto pielęgnować pamięć o bogatej, choć często niezrozumiałej historii Śląska. Każdy tutejszy życiorys kryje w sobie fascynującą, a dziś zapomnianą opowieść. Szkoda, że tak wiele z nich przetrwało jedynie we fragmentach, bo to właśnie one pokazują, jak wielki potencjał drzemał w wieloetnicznym Śląsku. To tutaj znajdowali dom uchodźcy i przybysze ze wschodu, południa oraz zachodu – w tym dawni mieszkańcy Francji czy Włoch, wspólnie tworząc unikalny charakter tego regionu.
Może Cię zainteresować:
