Ludwik Drabik, utrwalony poetycko przez Henryka Bereskę – aczkolwiek nie był jego drugim dziadkiem – przeżył większość swojego, co do dnia stuletniego życia oddychając szopienickim powietrzem, ale prasa nie pisała o nim, że najstarszy – być może dlatego, że to było już w innych czasach.
Ojciec wielu dzieci
Bohater naszego artykułu, Anton Mrozik, za to żył wcześniej i dlatego znalazł się w prasie. Urodził się bez wzmianki prasowej 24 maja 1840 roku w Ujeździe, jako syn mistrza rzeźnickiego Benedykta Mrozika i jego żony Marii.
Zawodowo poszedł w ślady ojca, gdyż jako rzeźnik w Dąbrówce Małej został odnotowany w bogucickiej księdze parafialnej przy narodzinach syna Emila, zrodzonego przez jego żonę Emilię, z domu Rossa, w dniu 17 lipca 1868 r.
Następny syn Antona, Julius Mrozik urodził się też jeszcze Dąbrówce Małej 18 lipca 1870 r. Został kupcem i zmarł w stanie wolnym 2 maja 1897 w Roździeniu, potwierdzając znaną już wówczas mądrość, że samotni żyją krócej.
Kolejny syn Antona, Jacob jak pierwsze dziecko już mistrza rzeźnickiego, urodził się 13 grudnia 1873 w Roździeniu. Za to Franz urodził się w roku 1875. Córka Marie Mrozik urodziła się 23 marca 1878. Tu też urodziła się w styczniu 1880 córka Agnes. W roku 1882 urodził się syn Paul, dwa lata później Heinrich, który zmarł w wieku sześciu miesięcy. W roku 1886 przyszła na świat Martha, a w roku 1888 jej brat Adolf. Roździeń mógł budować szkoły.
Członek zarządu gminy Roździeń i mistrz rzeźnicki
W strukturach komunalnych Roździenia Anton Mrozik pojawia się po raz pierwszy w listopadzie 1882 r. Cztery lata później został ławnikiem gminnym, którym był do roku 1910, w tym, co najmniej od września 1904 pełnił funkcję pierwszego ławnika, mogącego zastępować naczelnika gminy w czasie jego choroby lub urlopu.
W sierpniu 1901 roku widzimy Antona Mrozika jako członka zarządu gminny Roździeń, obok naczelnika gminy Ludwiga Mimietza, właściciela browaru Petera Mokrskiego, mistrza murarskiego Hermanna Ritschela i lekarza dr Leopolda Stauba.
W kwietniu 1903 r. został wyburzony budynek najstarszej szkoły w Roździeniu. Ogłoszony przetarg publiczny wygrał właśnie Anton Mrozik, który przejął obiekt i rozebrał go za 560 marek.
13 lipca 1904 r. zmarła w Roździeniu jego żona Emilie Mrozik. Wdowiec Anton Mrozik ożenił się później z Hedwig Meisel.
1 sierpnia 1909 r. Katowicki Wolny Cech Rzeźników i Wędliniarzy obchodził jubileusz swojego 25–lecia w hotelu „Deutsches Haus” w Katowicach. Członek honorowy Anton Mrozik mógł się pochwalić przynależnością cechową od samego początku, tak samo jak starszy cechu Albert Duda.
Rzemieślnicy nie tylko świętowali, ale referowali o problemach związanych z recesją gospodarczą i spadkiem siły nabywczej ich klientów.
Delegat z Pszczyny informował o nadużyciach przy bezcłowym przywozie 2 kilogramów mięsa wołowego lub cielęciny w ramach małego ruchu granicznego z Austrią, stworzonego dla uboższych warstw społeczeństwa, którego beneficjentami zostali w praktyce restauratorzy i hotelarze. Do tego dochodził brak obligatoryjnej kontroli weterynaryjnej w Austrii.
Referent z Tarnowskich Gór informował o podobnych problemach z wieprzowiną z Rosji. Po zakończeniu oficjalnej części programu, uczestniczy udali się do restauracji Grünfelda w Załężu, w której ogrodzie odbył się bal.
1 grudnia 1914 r. mistrz rzeźnicki Anton Mrozik obchodził jubileusz 50-lecia pracy zawodowej, czyli rzeźnikiem został może jeszcze pod okiem swojego ojca w Ujeździe w roku 1864. Delegacja cechu zjawiła się u jubilata z najlepszymi życzeniami.
85. urodziny w rzadko spotykanej dobrej kondycji
W maju 1925 r. gazeta „Kattowitzer Zeitung” informowała, że najstarszy obywatel Roździenia Anton Mrozik obchodzi 24 maja swoje 85. urodziny w rzadko spotykanej dobrej kondycji fizycznej i psychicznej. Zapraszano na uroczystą sumę do kościoła w Szopienicach.
Anton Mrozik podziękował parę dni później na łamach gazety za wszystkie życzenia, kwiaty i prezenty.
1 października 1926 r. Jadwiga Mrozik zgłosiła śmierć jej męża Antoniego Mrozika w tym samym dniu w ich miejscu zamieszkania przy ówczesnej ulicy Hutniczej 19 (dziś ul. Obrońców Westerplatte) w Roździeniu.
Synowie poszli w ślady ojca
Dzieci Antona Mrozika, tak jak innych przybyłych do miast i gmin przemysłowych, zaczęły zaludniać tkankę miejską tego obszaru Górnego Śląska.
Mistrz rzeźnicki Emil Mrozik, zamieszkały w Bytomiu, ożenił się w tym mieście z mieszkającą tu Viktorią Lakomik. Była ona urodzoną 30 października 1874 córką mistrza masarskiego Augusta Lakomika i jego żony Marthy, z domu Nawrath.
Emil Mrozik powrócił do Roździenia i Szopienic. W październiku 1902 został ławnikiem gminnym Szopienic na łączny okres kilkunastu lat i zastępował naczelnika Ludwiga Kammlera w czasie jego nieobecności. W roku 1904 r. wśród ptactwa rzeźnego Emila Mrozika i wielu mieszkańców kolonii Helgoland w Roździeniu wykryto cholerę drobiu.
Mistrz rzeźniczy Emil Mrozik zmarł 8 września 1925 w Katowicach przy ulicy Kościuszki 16.
Agnes Mrozik wyszła za mąż 24 stycznia 1899 za zamieszkałego w Rozbarku nauczyciela wyznania katolickiego Eugena Krupskiego, urodzonego 24 lutego 1872 r. w Czarkowie w powiecie pszczyńskim.
7 sierpnia 1900 roku kierownik magazynu Jacob Mrozik, zamieszkały w Miechowicach, poślubił w Katowicach tu mieszkającą Clarę Schibalski, która urodziła się 18 września 1880 w Gliwicach.
Mistrz rzeźniczy Franz Mrozik, mieszkający w Katowicach przy ulicy Kochanowskiego 5, ożenił się 21 kwietnia 1903 z mieszkającą tu przy ulicy Damrota 13 Valeską Duda, urodzoną 20 października 1880 w Katowicach.
Franz Mrozik przez wiele lat prowadził swój sklep mięsny pod tym adresem, udzielał się też w cechu rzeźników. W sierpniu 1922 znalazł się w utworzonej przez magistrat grupie 10 pomocniczych urzędników policyjnych, którzy mieli regulować ceny mięsa i tłuszczów. Około roku 1932 Franz Mrozik przeniósł się do Bytomia, gdzie jego żona zmarła w grudniu 1940.
Mistrz rzeźnicki Adolf Mrozik mieszkał pod tym samym adresem, co jego ojciec. W lipcu 1927 r. dał 20 złotych na Towarzystwo „Siła” w Dąbrówce Małej. W kwietniu 1930 r. startował w wyborach komunalnych z listy niemieckiej, której przewodził Erich Jacobsen. W sierpniu 1931 należał do tych mieszkańców Roździenia, którzy na Apel Komitetu Niesienia Pomocy Bezrobotnym przyjęli jedno dziecko na dożywianie.
W sierpniu 1934 nieznani sprawcy weszli do jego lodowni i skradli 180 kg słoniny, 10 kg sadła i 50 kg wyrobów mięsnych o wartości 300 złotych.
Może Cię zainteresować:
